Andrzej Ludwikowski - technologie webowe.

Przekazywanie adnotacji do adnotacji.

2012-02-03T15:14:00.000+01:00

Adnotacje mają pewne swoje ograniczenia. Pierwsze z nich to fakt, że danej adnotacji do danego targetu możemy użyć tylko raz.

Bazując na przykładzie z poprzedniego posta, jeśli w klasie Entity, mamy 2 pary pól do identycznej walidacji, np:

public class Entity {

    private Date from;
    private Date to;
   
    private Date activeFrom;
    private Date activeTo;
}

To użycie tej samej adnotacji walidującej dwa razy jest niedozwolone.

@CheckDates(dateFrom="from", dateTo="to")
@CheckDates(dateFrom="activeFrom", dateTo="activeTo")
public class Entity {

    private Date from;
    private Date to;
    
    private Date activeFrom;
    private Date activeTo;
}

Rozwiązaniem tego problemu jest wykorzystanie kolejnego ograniczenia adnotacji, mówięcego, że parametrem adnotacji może być tylko typ prymitywny, String, Class, enum, inna adnotacja, lub tablica 1-wymiarowa tablica wymienionych wcześniej klas.

Implementacja czegoś takiego mogłba by być następująca:

@Target({ TYPE })
@Retention(RUNTIME)
@Constraint(validatedBy = MultiCheckDatesValidator.class)
public @interface MultiCheckDates {

    String message() default "{pl.costam.MultiCheckDates}";

    Class<?>[] groups() default {};

    Class<? extends Payload>[] payload() default {};

    CheckDates[] value();
}

I sam walidator, który tak de facto w pętli wywołuje walidator z poprzedniego posta (musimy jedynie dopisać konstruktor):

public class MultiCheckDatesValidator implements ConstraintValidator<MultiCheckDates, Object> {

    private CheckDates[] checkDates;


    @Override
    public void initialize(MultiCheckDates constraintAnnotation) {

        checkDates = constraintAnnotation.value();
    }

    @Override
    public boolean isValid(Object object, ConstraintValidatorContext context) {

        boolean isValid = true;

        for (CheckDates checkDate : checkDates) {

            /**
             * tworzymy i wywołujemy walidator dla pojedyńczej pary from-to
             */
            if (!new CheckDatesValidator(checkDate).isValid(object, context)) {

                isValid = false;
            }
        }

        return isValid;
    }
}

I samo wywołanie:

@MultiCheckDates({
        @CheckDates(dateFrom = "from", dateTo = "to"),
        @CheckDates(dateFrom = "activeFrom", dateTo = "activeTo") })
public class Entity {

Za piękne może to i nie jest, ale warto mieć świadomość limitów wykorzystania adnotacji. Prawdopodobnie lepszym rozwiązaniem byłoby stworzenie osobnej klasy DateRange, jak zasugerował to Michał Gruca w swoim komentarzu.
Choć czasami zastajemy kod taki a nie inny i refaktor bywa bardzo bolesny.

Hibernate Validator (JSR 303) + mechanizm refleksji = walidacja absolutna

2012-02-03T12:08:00.000+01:00

Przygarnięcie przez JavaEE projektu Hibernate Validator pod numerem JSR 303 było wg. mnie kolejnym dobrym krokiem w standaryzacji dobry rozwiązań z projektów opensourcowych.

Jednak po jakimś czasie używania (jakże przyjemnego) standardowych walidatorów, doszedłem do wniosku, że to za mało. Napisanie kilku własnych, które swoją drogą również tworzy się bardzo prosto, tylko na chwilę zaspokoiło moje potrzeby. Dopiero połączenie JSR 303 i mechanizmu refleksji w javie, daje maksymalne możliwości wykorzystania tego standardu.

Załóżmy, że mamy klasę która posiada dwie daty: od i do.

public class Entity {

    private Date from;
    private Date to;
}

Chcielibyśmy sprawdzić czy podane daty są po kolei, tj 'from' <= 'to'. Możemy napisać własny walidator dla klasy Entity, ale w projekcie takich klas z datami możemy mieć mnóstwo i dla każdej z nich należałoby stworzyć oddzielny walidator. Dzięki refleksją w javie możemy zrobić jeden uniwersalny, który jako parametry przyjmowałby 2 wartości, nazwa pola 'from', nazwa pola 'to'.

@Target({ TYPE })
@Retention(RUNTIME)
@Constraint(validatedBy = CheckDatesValidator.class)
public @interface CheckDates {

    String message() default "{pl.costam.CheckDates}";

    Class<?>[] groups() default {};

    Class<? extends Payload>[] payload() default {};

    String dateFrom();

    String dateTo();

}

I sam walidator:

public class CheckDatesValidator implements ConstraintValidator<CheckDates, Object> {

    private String dateFromFieldName;
    private String dateToFieldName;
    private String message;

    @Override
    public void initialize(CheckDates checkDates) {
        
        dateFromFieldName = checkDates.dateFrom();
        dateToFieldName = checkDates.dateTo();
        message = checkDates.message();
    }

    @Override
    public boolean isValid(Object object, ConstraintValidatorContext context) {

        boolean result = validateDates(object);

        if (!result) {
            
            //jeśli walidacja nie powiodła sie to tworzymy własny constraint - wskazujemy dla którego pola wystąpił błąd
            context.disableDefaultConstraintViolation();
            context.buildConstraintViolationWithTemplate(message)
                    .addNode(dateToFieldName)
                    .addConstraintViolation();
        }

        return result;

    }

    private boolean validateDates(Object object) {

        try {
            
            Date dateFrom = field(dateFromFieldName).ofType(Date.class).in(object).get();
            Date dateTo = field(dateToFieldName).ofType(Date.class).in(object).get();

            // sprawdzenie dat
            return checkDatesInterval(dateFrom, dateTo);
        }
        catch (Exception e) {
            e.printStackTrace();
            return false;
        }
    }
}

Poprzez refleksję można odwołać sie do pola używając właściwie "czystej" javy, ale wygląda to średnio w kodzie i lepiej użyć jakiegoś gotowego rozwiązania. Ja osobiście polecam biliotekę: FEST

Zastowanie adnotacji jest następujące:

@CheckDates(dateFrom="from", dateTo="to")
public class Entity {

    private Date from;
    private Date to;
}

Hibernate L1 cache a cachowanie zapytań.

2011-11-09T12:46:00.000+01:00

Niby wszyscy wiedzą jak działa działa L1 cache w Hibernate. W ramach jednej sesji hibernata, jeśli wczytamy sobie jakiś obiekt za pomocą np. funkcji .get(), to każde kolejne wywołanie tej funkcji nie odpytuje już bezpośrednio bazy danych, tylko zwraca ten obiekt właśnie z sesji. Pytanie, czy jesteśmy świadomi wszystkich konsekwencji takiego podejścia?

Proponuje zagadkę.
W bazie jest 2 użytkowników z tego samego miasta: Andrzej i Wojtek. Metoda getAllUsersFromCity() tworzy odpowiedni obiekt Criteria i zwraca listę użytkowników z danego miasta. Przyjmijmy, że kod funkcji testCache() wykonywany jest w ramach jednej sesji hibernata:

public void testCache(){
    printUsers();
    //w tym momecie ktoś inny edytuje jednego z użytkowników,
    //w zupełnie innej sesji lub bezpośrednio na bazie,
    //zmienia nazwe z Andrzej na Bartek
    printUsers();
}

public void printUsers(){
    List<User> users = dao.getAllUsersFromCity("city");
    foreach(User user : users){
        System.out.println(user.getName());
    }
}

Co zostanie wyświetlone na ekranie?
a)AndrzejWojtekAndrzejWojtek
b)AndrzejWojtekBartekWojtek

Velocity - "is not a valid reference".

2011-08-31T15:28:00.000+02:00

Jeśli masz problem z odwołaniem się w Velocity do metody jakiegoś obiektu, np.

$someObject.getSomeField()

i dostajesz komunikat:

... is not a valid reference

To warto sprawdzić czy klasa obiektu someObject jest publiczna, w przeciwnym razie otrzymasz wspomniany wyżej komunikat.

Logika + intuicja = inteligencja ?

2011-06-28T15:09:00.000+02:00

Rzadko mi się to zdarza, ale czasem trzeba usiąść i przewartościować to i owo w swoim życiu. Bez obaw, nie będzie to tekst o uczuciach, związkach i innych takich:) Będzie o sposobie myślenia, przyswajania wiedzy i to niekoniecznie w stricte programistycznym kontekście.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś, że poświeciłeś 2/3 dni na jakiś problem, zadanie - bez większych rezultatów, a nagle (czasami nawet kilka dni później), nie wiadomo skąd - oświecenie - Twój mózg dostarcza rozwiązanie, praktycznie na talerzu. Ja miałem tak przy całkach, czasami potrafiłem zmarnować cały dzień na 1 całkę, żeby rano obudzić się i ją po prostu ładnie rozpisać. Jeśli chcesz wiedzieć skąd się to bierze, to koniecznie musisz przeczytać:

Pragmatic Thinking and Learning: Refactor Your Wetware

Tutył tcorhę nie ceikawy, ale jśeli ztsawnaaisz się delazcgo potarsfiz pzreyczatć ten tkest bez wikęzsyh porblmóew, to opdoeiwdź na m.in. to pyatine zanjzdisez w tej kąsicże.

Co do przewartościowania, to musiałem zmienić swój pogląd dotyczący wszelkich aktywności o naturze bardziej "artystycznej", które uważałem, do tej pory, za nieprzydatne i zbędne (przynajmniej dla mnie). Myślałem, że logika jest głównym silnikiem mojego mózgu. Co nie mija się mocno z prawdą, aczkolwiek każdy z nas ma drugi silnik - zupełnie nielogiczny i bardzo abstrakcyjny. Intuicja, instynkt (tak nazywany jest ten silnik) wydają się nie do końca potrzebne w przypadku np. programowania, ale tak de facto dopiero one pozwalają w pełni rozwinąć skrzydła (właściwie czymkolwiek byśmy się nie zajmowali). To właśnie silnik nr 2 pozwala obudzić się z rozwiązaną całką przed oczyma. Jego możliwości są praktycznie nieskończone jak i bardzo nieprzewidywalne. Ważne jest aby dbać i rozwijać oba silniki. Jak sugeruje autor książki, właśnie aktywności wywodzące się z szeroko rozumianej sztuki, rozwijają ten drugi silnik. Wątpię żebym nagle zaczął pisać wiersze, ale dostrzegam sens np. plastyki (i innych podobnych przedmiotów) w szkole, które (pomijając to, że były moim zdaniem po prostu źle prowadzone) mogą przydać się w ogólnym rozwoju.

Tak samo krytycznie nastawiony byłem do różnego rodzaju "niestandardowych" sposobów nauczania. Nie twierdze, że nagle wszystkie nabierają dla mnie sensu, ale cześć technik, ma swoje naukowe uzasadnienie i muszę przyznać, że chciałbym kilka z nich wypróbować. Mam nadzieję, że wystarczająco zaciekawiłem, aczkolwiek ciężko streścić książkę, która sama w sobie jest streszczeniem wielu prac i badań naukowych.

Dla tych bardziej leniwych, polecam wykład, który w dużej mierze pokrywa się z tą książką:
http://www.infoq.com/presentations/Developing-Expertise-Dave-Thomas

Wyjściowym źródłem informacji dla mnie był m.in. blog:
http://art-of-software.blogspot.com/2011/06/trawienie-confitury.html
http://art-of-software.blogspot.com/2010/01/wspinaczka-do-profesjonalizmu.html

Partial mock - stosować, czy nie?

2011-06-21T15:04:00.001+02:00

Na samym początku chcę zaznaczyć, że prawdopodobnie ten post nie będzie udzielał jednoznacznej odpowiedzi, jego celem (przynajmniej na chwilę obecną) jest zebranie wszystkich za i przeciw stosowaniu częściowego mockowania.

Zakładam, że ewentualnemu czytelnikowi sama idea mockowania jest znana. Partial mock danego obiektu to taka hybryda prawdziwego obiektu i mocka, innymi słowy część metod danego obiektu może być zmockowana, a cześć działać normalnie. Więcej o tym:

Co to daje? Przede wszystkim ułatwia testowanie, czy raczej samo napisanie testu. Wyobraźmy sobie sytuację, w której dana klasa ma jedną publiczną metodę, która korzysta z 20 innych prywatnych, pozagnieżdżanych między sobą. Załóżmy, że te 20 metod tworzy spójną całość i wydzielanie ich do osobnych klas byłoby bezsensowne. Napisanie testu dla takiej publicznej metody jest zajęciem dość karkołomnym. Taki test, który np. sprawdzałby czy metoda 17 robi coś tam poprawnie, zawiera w sobie całą masę mocków i innych obiektów, które umożliwiają taki przepływ w kodzie klasy, aby dojść do tej metody 17 i ją przetestować. Zrozumienie takiego testu dla człowieka, który go nie pisał jest dramatem.

Czy nie lepiej napisać oddzielny test dla metody 17? A potem odpowiednio sprawdzić, czy metoda ta jest wywoływana w innej metodzie, właśnie za pomocą partial mockingu? Jak dla mnie takie podejście jest o wiele przejrzystsze.

Konserwatywni w dziedzinie testowania, na pewno już się gotują, że piszę o testowaniu metod prywatnych, ale powiedzmy, że zmieniam im dostęp na pakietowy:). Tak, czy inaczej na pewno nie pochwalą partial mocków, bo to podejście śmierdzi, jest "niekoszerne".

Ogólnie zgadzam się z nimi w jednej kwestii, na pewno konieczność zastosowanie partial mockingu do testów, jest bardzo wyraźnym sygnałem, że z naszym kodem jest coś nie tak i prawdopodobnie lepszym wyjściem będzie jego refaktoring.

Jednakże istnieją sytuacje (jak chociażby legacy code), gdzie partial mock jest nie dość, że wygodnym, to czytelnym rozwiązaniem.

Oczywiście nie jestem w dziedzinie testów aż takim ekspertem jakbym chciał, dlatego jeśli istnieją inne przesłanki za lub przeciw partial mockom, to proszę o komentarze.

Artykuły o partial mocking:
http://nathan.crause.name/entries/programming/partial-mocking-stubbing-and-why-it-s-not-evil
http://monkeyisland.pl/2009/01/13/subclass-and-override-vs-partial-mocking-vs-refactoring/
http://stackoverflow.com/questions/3806977/partial-mocking-as-code-smell

Zagadka java Date()

2011-04-18T14:54:00.000+02:00

Jaki będzie wynik poniższego kodu:

System.out.println(new Date().getTime() < new Date().getTime());

Equals, hashCode i Hibernate

2011-04-08T07:56:00.004+02:00

Ok, to był dość długi wstęp (1, 2, 3), może czasami jak dla dzieci, ale przynajmniej wszystko jest w 1 miejscu, a składa się na meritum problemu, czyli jak powinno się implementować metody equals() i hashCode() w połączeniu z Hibernatem. Mówiąc jeszcze bardziej precyzyjnie, czy możną używać pola reprezentującego klucz główny tabeli w tych metodach.

Najpierw trochę literatury:
http://community.jboss.org/wiki/EqualsandHashCode

https://forum.hibernate.org/viewtopic.php?t=928172

http://onjava.com/pub/a/onjava/2006/09/13/dont-let-hibernate-steal-your-identity.html?page=2

Wnioski z tego, z czym się do tej pory zapoznałem, są takie, że Hibernate mówi: nie używajcie ID, ale jak już musicie, to przynajmniej upewnijcie się, że obiekty (które będą porównywane) są w tej samej sesji! Dlatego proponuję otwartą dyskusję na ten temat. Obecnie przyjąłem sobie następujący schemat pisania equals() i hashCode(). W equals() biorę pod uwagę tylko id jeśli oba obiekty mają ustawione id (w moim przypadku różne od 0). W przeciwnym wypadku porównuję odpowiednie pola. W hashCode() nie wykorzystuje id, ponieważ może dojść do sytuacji, w której 2 obiekty takie same, będą miały różne hashe.

    @Override
    public boolean equals(Object object) {
        
        if (this == object) return true;
        
        if ( !(object instanceof Entity) ) return false;
        
        Entity entity = (Entity) object;
        
        if (id != 0 && entity.getId()!=0){            
            return id == entity.getId();
        }
        return new EqualsBuilder().append(field, entity.getField())
            ...//i inne pola
            .isEquals();
   }

Testowanie equals i hashCode

2011-03-28T09:13:00.000+02:00

Zgodnie z obecną modą na wszechobecne testy jednostkowe wypadałoby jakoś testować nasze implementacje equals() i hashCode(), żeby się przy tym zbytnio nie narobić proponuję następujące rozwiązanie: klasa abstrakcycja, która sprawdza podstawowe warunki konktraktu dla equals() i hashCode() na podstawie 3 dostarczonych przez klasę dziedziczącą obiektów, które powinnym być identyczne wg. equals (ale maksymalnie od siebie różne) oraz jednego, który jest różny od pozastałych wg. equals. Pełny kod źródłowy wraz z klasą abstrakcyjną można pobrać korzystając z tego linku. Zastosowanie najlepiej widać na przykładzie:

Klasa testowana:

public class Entity {
    
    private int field1;
    private int field2;
    private int notSignificantField;
    
    @Override
    public int hashCode() {
         ...
    }
    
    @Override  
    public boolean equals(Object object) {  
        ...
    }

    public Entity(int field1, int field2, int notSignificantField) {
        this.field1 = field1;
        this.field2 = field2;
        this.notSignificantField = notSignificantField;
    }
    ...
}

Klasa testująca:

public class EntityTest extends AbstractEqualsTest<Entity> {

    @Override
    public Entity objectThatShouldBeEqualA() {
        return new Entity(1, 2, 33);
    }

    @Override
    public Entity objectThatShouldBeEqualB() {
        return new Entity(1, 2, 44);
    }

    @Override
    public Entity objectThatShouldBeEqualC() {
        return new Entity(1, 2, 55);
    }

    @Override
    public Entity objectThatShouldNotBeEqual() {
        return new Entity(1, 1, 33);
    }
}

Metoda hashCode w javie

2011-03-03T14:42:00.000+01:00

Nudów ciąg dalszy, czyli kilka słów o metodzie hashCode(), która powinna być zawsze nadpisana, jeśli nadpisaliśmy metodą equals().

1. Kontrakt dla metody hashCode().

Metoda musi spełniać następujące warunki:

W czasie działania aplikacji metoda zawsze zwraca tą samą wartość int, dla tego samego obiektu.
Jeśli dwa obiekty są równe wg. metody equals() to wartości zwracane przez hashCode() dla tych obiektów muszą być takie same.
Jeśli dwa obiekty nie są równe wg. metody equals() to wartości zwracane przez hashCode() dla tych obiektów nie muszą być takie same. Aczkolwiek zaleca się taką implementację hashCode(), żeby dla różnych obiektów zwracała różne wartości hash, co wpływa pozytywnie na szybkość operacji na hashowalnych kolekcjach.

Chyba największą trudnością przy implementacji hashCode jest wybór odpowiednich pól, na bazie których, będzie liczony hash. Jak ktoś lubi może stosować różne kombinację podczas obliczania hash'a (cała masa tego w necie), ale chyba lepiej i wygodniej skorzystać z gotowych rozwiązań (Commons, Guava):

@Override
    public int hashCode() {
        
        return new HashCodeBuilder().append(someField)
                                    .append(someField2)
                                    .toHashCode();
    }

Zagadka

2011-03-02T10:47:00.001+01:00

Jak ten młody leszcz dałem się ostatnio nabrać na TreeSet w Javie. Oto zagadka:
chciałem sobie posortować liście na podstawie ich koloru, użyłem TreeSet'a, jaki będzie wynik funkcji shouldTestTreeSet(), jaka będzie kolejność liści?

class Leaf{
   
    int color;
    int size;
   
    public Leaf(int color, int size) {
        this.color = color;
        this.size = size;
    }

    @Override
    public boolean equals(Object obj) {
        if (obj == this) return true;
        if (!(obj instanceof Leaf)) return false;
        Leaf leaf = (Leaf) obj;
        return new EqualsBuilder().append(this.color, leaf.color)
            .append(this.size, leaf.size).isEquals();
    }
   
    @Override
    public int hashCode() {
        return new HashCodeBuilder().append(color).append(size).toHashCode();
    }
   
    @Override
    public String toString() {

        return String.valueOf(color + " " +size);
    }
}

class LeafComparator implements Comparator<Leaf>{

    @Override
    public int compare(Leaf o1, Leaf o2) {
       
        return Ints.compare(o1.color, o2.color);
    }
}

public class TreeSetTest {

    public void shouldTestTreeSet() {

        Leaf leaf = new Leaf(1,1);
        Leaf leaf2 = new Leaf(1,2);
        Leaf leaf3 = new Leaf(1,3);

        Set<Leaf> tree = new TreeSet<Leaf>(new LeafComparator());
       
        tree.add(leaf3);
        tree.add(leaf);
        tree.add(leaf2);

        System.out.println(tree);
    }
}

Metody equlas i hashCode w Javie.

2011-02-24T14:02:00.014+01:00

Niestety, aby dojść do meritum problemu, muszę część rzeczy powielić po raz kolejny, żeby nie szukać tego po innych stronach. Dopiero kolejny post będzie dotyczył konkretnie problemu equals i hashCode w kontekście użycia z Hibernatem.

Czyli, na początek, standardowo - jak powinno się zaimplementować metodę equals i hashCode.

1. Sygnatura metody.

Niby wszyscy wiedzą, że metoda eguals powinna zawsze wyglądać tak:

public boolean equals(Object other)

ale warto wspomnieć dlaczego np. nie można zastosować (dla obiektu Entity) czegoś takiego:

public boolean equals(Entity entity)

problemy pojawiają się, np. przy użyciu kolekcji:

Entity entity = new Entity(1);
Entity entity2 = new Entity(2);
System.out.println(entity.equals(entity2)); //zwraca true

Set<Entity> encje = new HashSet<Entity>();
encje.add(entity);
System.out.println(encje.contains(entity2)); //zwraca false

ostatnia linijka zwraca false, ponieważ źle nadpisaliśmy metodę equals() z klasy Object, która jako parametr przyjmuje Object. Dlatego nasza metoda to jedynie przeładowanie metody equals, a nie jej nadpisanie.

Reasumując, prawidłowa metoda equals ma sygnaturę:

@Override
public boolean equals(Object other)

i koniec kropka!!!!! Strażnikiem poprawności sygnatury jest adnotacja oczywiście @Override, jeśli kompilator nie warczy, że jest źle użyta, to z naszą sygnaturą jest wszystko OK (o ile nie dziedziczymy z jakiejś innej klasy...).

2. Kontrakt dla metody equals().

Metoda musi spełniać następujące warunki:

zwrotność, czyli x.equals(x) == true
symetryczność, czyli x.equals(y) == true, wtedy i tylko wtedy gdy y.equals(x) == true
przechodniość, czyli jeśli x.equals(y)==true i y.equals(z)==true, wtedy x.equals(z)==true
konsekwentność, czyli wielokrotne powtórzenie x.equals(y) zwraca zawsze tą wartość dla niezmienionych obiektów x i y.
dla wartości null (np. x.equals(null)) metoda zawsze powinna zwracać false

Największą trudność w implementacji sprawia punkt 3., dlatego warto się mu przyjrzeć dokładniej. Rozważmy następujące klasy:

public class Point {
    private final int x;
    private final int y;

    public Point(int x, int y) {
        this.x = x;
        this.y = y;
    }

    public boolean equals(Object o) {
        if (!(o instanceof Point))
            return false;
        Point p = (Point) o;
        return p.x == x && p.y == y;
    }
    //...
}
public class ColorPoint extends Point {
    private Color color;

    public ColorPoint(int x, int y, Color color) {
        super(x, y);
        this.color = color;
    } 
//łamie symetryczność
    public boolean equals(Object o) {
        if (!(o instanceof ColorPoint))
            return false;
        ColorPoint cp = (ColorPoint) o;
        return super.equals(o) && cp.color == color;
    }
}

Na pierwszy rzut oka wszystko jest ok, aczkolwiek złamany jest punkt drugi kontraktu, tj. symetryczność:

Point p = new Point(1, 2);
ColorPoint cp = new ColorPoint(1, 2, Color.RED);

p.equals(cp); //true
cp.equals(p); //false

możemy oczywiście poprawić metodę tak aby symetryczność została zachowana:

    //łamie przechodniość 
    public boolean equals(Object o) {
        if (!(o instanceof Point))
            return false;
        // If o is a normal Point, do a color-blind comparison
        if (!(o instanceof ColorPoint))
            return o.equals(this);
        // o is a ColorPoint; do a full comparison
        ColorPoint cp = (ColorPoint) o;
        return super.equals(o) && cp.color == color;
    }

niestety, w tym przypadku łamana jest przechodniość:

ColorPoint p1 = new ColorPoint(1, 2, Color.RED); 
Point p2 = new Point(1, 2); 
ColorPoint p3 = new ColorPoint(1, 2, Color.BLUE);

p1.equals(p2) //true
p2.equals(p3) //true
p1.equals(p3) //false

Niestety powyższy problem nie ma jednego dobrego rozwiązania. Taka jest natura obiektowo zorientowanego programowania. Mało tego nawet niektóre obiekty języka Java mają ten problem, np equals() z klasy Timestamp (która jest podklasą Date) łamie symetryczność.

Można to obejść np. zamiast dziedziczenia Point dodać prywatne pole typu Point do klasy ColorPoint, wtedy:

class ColorPoint {
    private Point point;
    private Color color;

    public boolean equals(Object o) {
        if (!(o instanceof ColorPoint))
            return false;
        ColorPoint cp = (ColorPoint) o;
        return cp.point.equals(point) && cp.color.equals(color);
    }
}

3. Przykład jak zaimplementować equals().

@Override
public boolean equals(Object object) {
    
    if (this == object) return true; //załatwia punkt 1. kontraktu
    
    if ( !(object instanceof Entity) ) return false; //dodatkowo załatwia punkt 5 kontraktu
    
    Entity entity = (Entity) object;

    //dla porównania konkretnych warto posłużyć się już gotowym builderem z biblioteki commons
    return new EqualsBuilder().append(field1, entity.getField1())
            .append(field2, entity.getField2())
            .isEquals();
}

ważnym jest aby dla buildera wybrać tylko te pola, mają znaczenie przy porównaniu!

4. Jeśli nadpisujesz equals(), to zawsze nadpisuj hashCode()

ale o tym w następnym poście.

Internacjonalizcja w CakePHP

2011-02-17T21:56:00.001+01:00

Niestety świat się nie kręci wokół javy i czasem trzeba wrócić do starego poczciwego php'a. Szukałem dość długo jak powinna wyglądać poprawna (w kontekście kodu jak i SEO) internacjonalizacja w CakePHP i generalnie w każdym tutorialu czegoś brakowało, coś nie do końca działało, dlatego postarałem się jakoś zebrać tą wiedzę i usystematyzować. Żeby zrozumieć co się dzieje w tutku, trzeba mieć podstawową wiedzę z Caka (wersja 1.2.9), oraz przeczytać rozdział o i18n i l10n z manuala.

1. Na początek radze zapoznać się ze sposobami internacjonalizacji aplikacji, które są dość dobrze opisane tu. Niestety nie stać mnie na różne domeny dla różnych języków (podejście (1)), dlatego wybrałem opcje (2), czyli zróżnicowanie linków pod kątem języków. Generalnie jako piaskownice i poligon doświadczalny postanowiłem zinternacjonalizować swoją bidną stronę domową. Plus będzie tego taki, że wszystkie przykłady będą miały pokrycie na działającym przykładzie.

2. Przyjmuję następującą strukturę linków:

http://www.ludwikowski.info/ - ładuje domyślną stronę w języku polskim

http://www.ludwikowski.info/pol - również ładuje domyślną stronę w języku polskim
http://www.ludwikowski.info/eng - ładuje domyślną stronę w języku angielskim

http://www.ludwikowski.info/pol/pages/display/projects - ładuje wybraną stronę w język polskim
http://www.ludwikowski.info/eng/pages/display/projects - ładuje wybraną stronę w języku angielskim

i teraz pytanie z dziedziny SEO, co z linkami typu:
http://www.ludwikowski.info/pages/display/projects - niby można to obsługiwać domyślnie po polsku, ale nie wiem czy jest sens, dlatego postanowiłem po pierwsze nie generować takich linków, po drugie ich nie obsługiwać. Aczkolwiek, jeśli ktoś ma na ten temat inne zdanie to zapraszam do dyskusji, generalnie zasady SEO są dla mnie czasami dość rozmyte.

3. Wszędzie tam gdzie treść ma być poddana internacjonalizacji używamy funkcji __().

4. Potrzebujemy plików .po, w których będą przechowywane przetłumaczone frazy. Możemy je stworzyć ręcznie, albo użyć jednego z poleceń cakekowych z poziomu konsoli, a konkretnie: cake i18n extract. Polecenie to generuje nam plik .pot będący szablonem na podstawie którego tworzymy już konkretne pliki .po. Czyli w moim przypadku, fragmenty plików .po wyglądają następująco.

app/locale/eng/LC_MESSAGES/default.po

#: \views\elements\rightMenu.ctp:5
msgid "Mój blog"
msgstr "My blog"

#: \views\elements\topMenu.ctp:3
msgid "O mnie"
msgstr "About me"

app/locale/pol/LC_MESSAGES/default.po

#: \views\elements\rightMenu.ctp:5
msgid "Mój blog"
msgstr "Mój blog"

#: \views\elements\topMenu.ctp:3
msgid "O mnie"
msgstr "O mnie"

jeśli zasada tworzenie plików .po nie jest nam znana odsyłam do literatury w necie.

5. Teraz trzeba dostosować aplikację, żeby w miarę wygodnie można było tworzyć linki oraz ich używać. Po pierwsze zasady routingu. W app/config/routes.php umieszczamy (koniecznie przed standardowymi definicjami routtingu!):

//mapowanie na stronę główną po angielsku
Router::connect('/eng', array('language' =>'eng', 'controller' => 'pages', 'action' => 'display', 'home'));
 
//mapowanie na stronę główną po polsku
Router::connect('/pol', array('language' =>'pol', 'controller' => 'pages', 'action' => 'display', 'home'));
 
//pobiera language z np. array('controller'=> 'contacts', 'action' => 'sendEmail', 'language' => 'pol') i umiesza go na początku url'a
Router::connect('/:language/:controller/:action/*', array(), array('language' => '[a-z]{3}'));

Jak dokładnie działa routowanie w cake'u odsyłam do manuala.

6. Należy jakoś zautomatyzować tworzenie linków, żebyśmy nie musieli za każdym razem ręcznie odczytywać (czy to z sesji, czy to z cookie) jaki jest wybrany język i umieszczać go w linku. Dlatego tworzymy app/app_handler i nadpisujemy metodę tworzącą url'e:

class AppHelper extends Helper {
    
    function url($url = null, $full = false) {
        
        if(!isset($url['language'])){
            //sprawdzamy czy jest w coookie
            if (isset($_COOKIE['lang'])){                
                $language=$_COOKIE['lang'];
            }
            //sprawdzamy czy jest w sesji
            if (isset($_SESSION['Config']['language'])){                
                $language=$_SESSION['Config']['language'];        
            }else {
                //jeśli nie ma to domyślnie ustawiamy język polski
                $language='pol';
            }            
            //dodajemy do urla język
            $url['language'] = $language;
        }
        return parent::url($url, $full);
    }
}

Dzięki takiemu zabiegowi możemy tworzyć linki dokładnie tak samo jak to było do tej pory:

echo $html->link(__('Kontakt', true), array('controller'=>'pages', 'action'=>'display', 'contact'));

Język w postaci parametru 'language', będzie dodawany automatycznie.

7. Przechodzimy do dostosowania kontrolera, który będzie przełączał język (na podstawie url'a) jeśli różni się on od obecnie ustawionego. Tworzymy w tym celu odpowiedni komponent app/controllers/components/language.php:

class LanguageComponent extends Object {
    var $name = 'Language';    
    var $components = array('Cookie', 'Session');
    
    //pobiera język z sesji, lub z cookie, lub domyślny = 'pol' jeśli nie był do tej pory ustawiony język 
    function getLanguage(){    
        if ($this->Session->read('Config.language')){
            return $this->Session->read('Config.language');
        }else if ($this->Cookie->check('lang')){
            return $this->Cookie->read('lang');
        }else {
            return 'pol';
        }
    }
    
    // ustawia wybrany język, dodatkowo inicjalizuje parametr w sesji jeśli wygasła 
    function setLanguage($language  = 'pol'){        
        if ($this->Cookie->read('lang') && !$this->Session->check('Config.language')) {
            
            $this->Session->write('Config.language', $this->Cookie->read('lang'));
        }
        else if ($language !=  $this->Session->read('Config.language')) {
            $this->Session->write('Config.language', $language);
            $this->Cookie->write('lang', $language, false, '20 days');
        }
    }
    
    //zmienia $url np.  /eng/controller/action/... na /$lang/controller/action/... 
    function prepareUrl($url, $lang){
        return "/".$lang.substr($url, 4, strlen($url));
    }
}

w app/app_controller.php:

class AppController extends Controller {
    var $components = array('Session', 'Cookie', 'Visit', 'Language');

    function beforeFilter() {        
        $this->set('visitors', $this->Visit->visitCookieUpdate());
        $this->Language->setLanguage($this->_getLanguageFromParams());
    }
    
    function _getLanguageFromParams(){        
        if (isset($this->params['language'])){
            return $this->params['language'];
        }else{
            return 'pol';
        }
    }
}

8. Ok, ogólny kontroler załatwiony, przydałby się jeszcze jakiś, który będzie wymuszał zmianę języka i przenosił na aktualnie oglądaną stronę app/controllers/languages_controller.php:

class LanguagesController extends AppController{    
    var $uses = array();    
    var $components = array('Language');
    
    function change(){        
        $this->redirect($this->Language->prepareUrl($this->referer(), $this->Language->getLanguage()));
    }
}

kontroler jest tak prosty, ponieważ wszystko robi za nas app_controller, język wymuszamy poprzez odpowiedni link. Tak de facto do zadań tego kontrolera należy jedynie przekierowanie na tą samą stronę. Możliwe, że można to jakoś sprawniej załatwić, ale nic mi nie przyszło do głowy, jak ktoś ma pomysł to pisać.

echo $html->link('Polski', array('language' => 'pol', 'controller' => 'languages', 'action' => 'change');

9. Praktycznie to by było na tyle, aczkolwiek żeby mieć już pełny pogląd na sprawy internacjonalizacji, pozostaje ostatni aspekt. Funckja __(), powinna być jedynie zastosowana do krótkich wiadomości. W przypadku potrzeby przetłumaczenia np. całej zawartości paragrafu, należy użyć techniki podmiany widoków, która została opisana w oficjalnym manualu. Niestety pages_controller rządzi się trochę swoimi prawami i oddzielnie dla niego trzeba dorobić jedną rzecz. Ogólnie zastanawiam się, czy nie szybciej byłoby napisać swój własny pages_controller. Moje rozwiązania, które 'łata' pages_controller nie uważam, za zbyt finezyjne, dlatego jak ktoś ma inny pomysł jak to zrobić to z chęcią przeczytam propozycje.

Dorabiamy kolejny komponent pages_i18n:

class PagesI18nComponent extends Object {    
    var $name = 'PagesI18n';    
    var $components = array('Language');
    
    function viewName($viewName){        
        if (file_exists(VIEWS.'pages'.DS.$this->Language->getLanguage().DS.$viewName.'.ctp')){
            
            return $this->Language->getLanguage().DS.$viewName;
        }else{
            return $viewName;
        }
    }
}

w pages_controller wywołujemy podmianę nazwy widoku:

        if (isset($path[0])){            
            $path[0] = $this->PagesI18n->viewName($path[0]);
        }        
        
        $this->set(compact('page', 'subpage', 'title'));
        $this->render(join('/', $path));

a widoki umieszczamy odpowiednio: views/pages/pol/home.ctp, views/pages/eng/home.ctp.

Jak zamenić " na \" w java za pomocą String.replaceAll()

2011-01-26T13:56:00.002+01:00

Z kategorii tak dziwne, że aż śmieszne. Otóż zamiana " w String'u w Javie na \" może przysporzyć pewnych trudności.

Używając oferowanej przez String'a funckji: replaceAll(), zapisujemy:

String s = "Adam Mickewicz \"Pan Tadeusz\" ";
s = s.replaceAll("\"", "\\\"");

efekt - żaden. Taka operacja nic z naszym String'iem nie zrobi. Należy pamiętać, że pierwszy argument funkcji replaceAll, to wyrażenie regularne. Dlatego znak '\', musi być dodatkowo wyeskejpowany dla regexp'a, czyli dopiero:

s = s.replaceAll("\\\"", "\\\\\"");

robi to o co nam chodziło. Zapis iście komiczny, ale co zrobisz...

Zamiana wierszy na kolumny w tabeli - crosstab (postgresql).

2011-01-21T11:24:00.000+01:00

Jakiś czas temu musiałem, zrobić dość nieprzyjemną operacje na tabeli, tzn. zamienić wiersze tak aby tworzyły one kolumny. Czyli coś takiego:

x	f01	a
x	f02	b
x	f03	c
y	f01	a
y	f02	b
z	f01	a
z	f02	b
z	f03	c
z	f04	d
z	f05	e

miało zamienić się w coś takiego:

id	f01	f02	f03	f04	f05
x	a	b	c
y	a	b
z	a	b	c	d	e

Generalnie rzecz niby prosta, ale dość nienaturalna dla tabel w bazce . W realnym przykładzie miałem tak de facto 20 kolumn, co wiązało by się z wykonaniem 20 JOIN-ów, na tabelach, które posiadać będą olbrzymią ilość danych.

W postgresie na szczęście znalazłem funkcję: crosstab, która umożliwia szybkie (?) wykonanie zapytania krzyżowego (typu PIVOT) i pięknie realizuje to, o co mi chodzi.

Zastanawiam się tylko jak jest ona zaimplementowana, i jaka jest jej wydajność, czy poradzi sobie z zakładaną dość dużą ilością danych? Ktoś coś wie na ten temat?

PowerMock i przetestujesz wszystko...

2010-10-12T11:52:00.000+02:00

Poprzednie dwa posty pokazywały jak można testować metody i pola prywatne klasy. Zapis nie za piękny, czytelność słaba, ogólnie takie rozwiązanie takie se. Na szczęście istnieje bardzo przyjemne narzędzie umożliwiające wyżej wymienione zagadnienia i wiele, wiele innych.

PowerMock to framework rozszerzający biblioteki takie jak: EasyMock i Mockito. Odsyłam do oficjalnej strony w celu zapoznania się na co konkretnie pozwala PowerMock. Ja używam go wraz z Mockito i nie miałem do tej pory żadnych problemów. Poniżej prosty przykład użycia.

Klasa do testów:

public class SomeClass {
    
    private Integer privateField;

    private boolean privateMethod(String s, int i){
        return false;
    }
}

Klasa testująca:

import static org.powermock.reflect.Whitebox.getField;
import static org.powermock.reflect.Whitebox.invokeMethod;

import java.lang.reflect.Field;

import org.junit.Test;
import org.junit.runner.RunWith;
import org.powermock.modules.junit4.PowerMockRunner;

@RunWith(PowerMockRunner.class)
public class SomeClassTest {
    
    @Test
    public void shouldTestPrivateMethod() throws Exception {

        //given
        SomeClass someClass = new SomeClass();

        //when        
        boolean test = invokeMethod(someClass,"privateMethod", "Test", 1);

        //then
    }
    
    
    @Test
    public void shouldTestPrivateField() throws IllegalArgumentException, IllegalAccessException {

        //given
        SomeClass someClass = new SomeClass();

        //when
        Field field = getField(SomeClass.class, "privateField");
        Integer testInteger = (Integer) field.get(someClass);

        //then
    }
}

WhiteBox oferuje jak wspomniałem o wiele więcej i warto się z tą funkcjonalnością zaznajomić.

Mechanizm refleksji - dostęp do prywatnych atrybutów.

2010-09-30T12:03:00.001+02:00

Oczywiście mechanizm refleksji, umożliwia dostęp nie tylko do metod prywatnych, ale również prywatnych atrybutów klasy. Krótki kodzik poniżej, gdyby ktoś potrzebował dostać się do takiego prywatnego pola.

private Integer getPrivateField(SomeClass someClass) 
    throws SecurityException, NoSuchFieldException, IllegalArgumentException, IllegalAccessException {

    Field field = SomeClass.class.getDeclaredField("privateInteger");
    field.setAccessible(true); 
 
    return (Integer) field.get(someClass); 
}

public class SomeClass{
    
    private Integer privateInteger;
    ...
}

Testowanie metod prywatnych w javie

2010-09-17T15:18:00.000+02:00

Pomijając dysputy o tym, czy w ogóle można, czy też nie można testować metod prywatnych. Zamieszczam przykład jak to zrobić jeśli, ktoś będzie w sytuacji, że po prostu musi to zrobić.

Mamy przykładowo klasę do stestowania:

public class SomeClass{
    ...
    private Boolean someMethod(String s, Integer i){
        ...
    }    
}

Podczas testów używam mechanizmu refleksji i schematu given/when/then, o którym więcej można posłuchać tutaj. Przykładowa klasa testująca metodę prywatną z klasy SomeClass może być następująca:

import static org.fest.assertions.Assertions.assertThat;
import static org.fest.assertions.Fail.fail;

import java.lang.reflect.InvocationTargetException;
import java.lang.reflect.Method;

import org.junit.Before;
import org.junit.Test;

public class SomeClassTest {
    
    SomeClass someClass;
    
    @Before
    public void init() {
        someClass = new SomeClass();    
    }
    
    @Test
    public void shouldDoSomethingGood() {        
        //given
        //sekcja przygotowująca
        
        //when
        Boolean result=null;
        try {
            result = invokePrivateMethodSomeMethod("test",10);
        } 
        catch (Exception e) {
            e.printStackTrace();
            fail("Nie oczekujemy wyjątku");
        }        
        //then
        assertThat(result).isTrue();    
    }
    
    private Boolean invokePrivateMethodSomeMethod(String s, Integer i) throws SecurityException, NoSuchMethodException, IllegalArgumentException, IllegalAccessException, InvocationTargetException{
    
        Class[] args =  {String.class, Integer.class}; 
        //niestety musimy wpisać nazwę metody jako string - niezbyt dobre rozwiązanie w przypadku późniejszego refaktoringu
        Method method = SystemUtils.class.getDeclaredMethod("someMethod", args);
        method.setAccessible(true);
        Object[] argObjects = {s,i};
        return (Boolean) method.invoke(someClass, argObjects);
    }
}

Spring form:checkboxes a JSF h:selectManyCheckbox

2010-09-10T12:46:00.002+02:00

Krótka notka dla wszystkich, którzy przesiedli się z JSF'a na Spring'a (wersja 2.5.6) i przyszło im użyć tagu form:checkboxes. Idea obu tagów jest taka sama, czyli jak "przyjemnie" obsłużyć na formularzu wiele checkboxów.

Załóżmy, że mamy encje Employee i Language, które są w relacji wiele-do-wielu.
Aby wyświetlić na formularzu wszystkie checkboxy (języki) z zaznaczonymi tymi, które dany pracownik zna. W JSF używamy:

To samo w Spring'u wygląda następująco

Pominę kwestie skąd i jak wstrzykiwane są allLanguages i languages.

Wszystko teoretycznie powinno działać, ale niestety nie jest tak różowo. Pojawia się następujący błąd:

Failed to convert property value of type [java.lang.String] to required type [java.util.Set] for property languages; nested exception is java.lang.IllegalArgumentException: Cannot convert value of type [java.lang.String] to required type [emp.entity.Language] for property languages[0]: no matching editors or conversion strategy found

Przyczyną błędu jest brak odpowiedniego PropertyEditor'a dla Language. Przykładowy editor dla klasy Language:

public class LanguageEditor extends PropertyEditorSupport {    
    private LanguageManager languageManager;   
    public LanguageEditor(LanguageManager languageManager) {
        super();
        this.languageManager = languageManager;
    }
    @Override
    public void setAsText(String text) throws IllegalArgumentException {
        setValue(languageManager.getLanguageById(Long.parseLong(text)));
    }    
    @Override
    public String getAsText() {        
        Language language = (Language) getValue();
        return language == null ? null :  Long.toString(language.getId());
    }    
}

W moim przypadku metoda setAsText używa managera, który pobiera encje Language o danym id z bazy. Trzeba jeszcze tylko dodać tego editora w metodzie initBuilder w kontrolerze który odpowiada za obsługę formularzu:

public class EmployeeEditController extends SimpleFormController{
    ...
    @Override
    protected void initBinder(HttpServletRequest request, ServletRequestDataBinder binder) throws Exception {
    super.initBinder(request, binder);
    binder.registerCustomEditor(Language.class, new LanguageEditor(languageManager));
    
    .... 

}

I coś takiego rozwiązuje zgłaszany błąd.

Java Integer pool

2010-07-09T17:05:00.055+02:00

Mam nadzieje, że nie jestem jednym z ostatnich, którzy się o tym dowiadują, ale kwestia tworzenia Integer'ów w Javie jest dość ciekawa. Prześledźmy kilka przykładów:

//1.
Integer i1 = 12345
Integer i2 = 12345
//(i1==i2) -> false

//2.
Integer i1 = 127
Integer i2 = 127
//(i1==i2) -> true

//3.
Integer i1 = new Integer(127)
Integer i2 = new Integer(127)
//(i1==i2) -> false

A teraz komentarz:
1. Takie przypisanie zmiennej prymitywnej w starszej wersji Javy było w ogóle nie możliwe. Teraz jednak rusza do akcji "opakowywacz" i z typu prymitywnego int robi Integer, dzięki temu obie instrukcje przypisania są poprawne. Porównanie i1==i2 odnosi się oczywiście do referencji. Referencje wskazują na osobne obiekty, dlatego porównanie zwraca wartość false.

2. Tu jest ciekawiej. Dlaczego odwołując się do tego co napisałem powyżej, w tym przypadku jest inaczej? Otóż Java, obiekty typu Integer (również Byte, Short, Long) o wartościach od -128 do 127, przechowuje w specjalnej puli, gdzie obiekty te po prostu nie powtarzają się. Dlatego też referencje wskazują na ten sam obiekt w puli.

3. W ostatnim przykładzie wymuszamy (przez new) otworzenie 2 osobnych obiektów. Stąd wartość porównania wynosi znowu false (niezależnie już od wartości).

Fix Pack 7.0.0.2 dla Business Process Management = WID działa na full wypas.

2010-05-03T20:44:00.001+02:00

Mój wcześniejszy problem, czyli synchronizacji WID'a z WPS'a rozwiązany (!) przez update oprogramowania do wersji 7.0.0.2., dzięki sugestii mojego mentora.

Instalacja update trwa, żeby nie skłamać, jakoś pół dnia, oczywiście zależy to po części od naszego łącza, bo jest sporo do ściągnięcia. Tak czy inaczej warto było poczekać, bo teraz wszystko działa jak należy. Dodam tylko, że jeśli uruchomiliśmy Instalation Managera z poziomu roota, to po updacie należy wykonać ponownie polecenie:

chown -R andrzej /home/andrzej/IBM

Byłem w stanie uruchomić przykładową aplikacje typu hello world. Taką w stylu Business Process, czyli webservis, który po przesłaniu tytułu, imienia i nazwiska, zwróci nam coś w stylu: "Hello mr andrzej ludwikowski". I tu znowu pochwała w stronę WID'a, który umożliwia przetestowanie naszej aplikacji używając IDE w bardzo przyjemny i przejrzysty sposób. Takie rozwiązania każdy lubi.

WebSphere Integration Developer - pierwsze wrażenia.

2010-04-30T16:45:00.000+02:00

Przez ostatni tydzień miałem przyjemność pobawić się trochę z narzędziem IBM, tj. WebSphere Integration Developer 7. Musze przyznać, że pierwsze wrażenie jest bardzo pozytywne i oby takie pozostało. W końcu narzędzie komercyjne, w którym wiemy za co płacimy. A za co płacimy? Za wygodę między innymi:)

Dla osób, które nie wiedzą czym jest tak do końca WID, to w telegraficznym skrócie, to taki znany wszystkim Eclipse, ale obudowany sporą warstwą funkcjonalności i udogodnień dodanych przez IBM'a. Praca (no może to małe nadużycie, bo aż tyle w nim nie popracowałem) jest bardzo przyjemna, można stworzyć aplikację bazującą na web servisach praktycznie wyłącznie klikając myszką i nie pisząc żadnego kodu. Wszystko obudowane jest paletami z odpowiedniki kontrolkami, która potem może sobie odpowiednio dostosowywać aby zbudować interesująca nas funkcjonalność.

Na pochwałę zasługuje również zbiór dołączonych do WID'a tutoriali i kursów, które napisane są bardzo przystępny sposób i albo tłumaczą ogólnie teorię związaną z procesami biznesowymi, albo pokazują co jak wyklikać aby jakaś przykładowa aplikacja nam zadziałała.

Niestety muszę być obiektywny i dodać łyżkę przysłowiowego dziegciu, nie mogę do tej pory poprawnie zsynchronizować WID'a z WPS'em. Serwer startuje poprawnie (mogę wejść do konsoli admina) jednak jego status jest cały czas na "starting..." przez co nie mogę np. wypróbować testowania serwisów z poziomu WID'a. Mam nadzieję, że problem ten jednak da się jakoś rozwiązać.

Instalacja WebSphere Integration Developer 7 na Red Hat 5

2010-04-22T10:18:00.001+02:00

Instalacja WID'a nie była aż tak problematyczna, jak się nastawiłem, mając doświadczenia z WPS'em :) Nie mniej, nie obyło się bez problemów, które postaram się przedstawić i omówić w poniższej notce. Instalację przeprowadziłem na oddzielnej kopii Red Hata, (oprogramowanie VmWare pozwala na zainstalowanie wielu systemów operacyjnych), bałem się głównie, że mogę zepsuć całą moją dotychczasową pracę z WPS'em i tak pewnie by się stało, gdybym pracował na jednym systemie. Ale do rzeczy...

Najważniejsze jest odpowiednie przygotowanie systemu przed i po instalacji.
1. Instalator WID będzie komunikował, że brakuje mu biblioteki libstdc++.so.5, aby rozwiązać ten problem nie wystarczy utworzyć linku symbolicznego z libstdc++.so.6 do libstdc.so.5, tak jak to uczyniłem na początku, co potem spowodowało błędy przy uruchamianiu WID'a takie jak:

"Caused by: java.lang.UnsatisfiedLinkError: 
/home/andrzej/IBM/SDPShared/plugins/com.ibm.cic.licensing.lum.linux_7.0.101.v20090605_0444/os/linux/x86/libi4clntjni.so 

(/usr/lib/libstdc++.so.5: version `CXXABI_1.2' not found (required by 
/home/andrzej/IBM/SDPShared/plugins/com.ibm.cic.licensing.lum.linux_7.0.101.v20090605_0444/os/linux/x86/libi4clntjni.so))"

1.1. Musimy zainstalować libstdc++, aby to zrobić najwygodniej należy najpierw zarejestrować swój system w RHN, używając komendy "rhn_register" z poziomu root'a. Rejestracja będzie pytała o login i hasło do konta użytego m.in. do ściągnięcia systemu.

1.2. Następnie wybieramy Appliaction>Add/Remove Software, wyszukujemy i instalujemy compat-libstdc++-33-3.2.3-61

1.3. Warto upewnić się czy biblioteka fizycznie znajduje się w /usr/lib

2. Przechodzimy do instalacji WID'a. Z poziomu root'a wykonujemy umask 0022, a następnie uruchamiamy ./launchpad.sh. Podczas pracy z kreatorem instalacji zmieniłem jedynie katalog instalacji zamieniając /opt/ na /home/andrzej/

2.1. Instalujemy kolejno WID'a, WAS'a, i środowisko testowe (czas ok. 1-1.5 godzin)

3. Po instalacji musimy zwiększyć liczbę uchwytów do plików. Korzystamy z oficjalnej instrukcji:link. W punkcie 7 plik limits.conf znajdował się w moim przypadku w /etc/security. Po wykonaniu instrukcji należy zrestartować system.

4. Ostatnim krokiem jest dodanie uprawnień dla zwykłego użytkownika do katalogu instalacji WID'a (w moim przypadku) /home/andrzej/IBM, używając komendy:

chown -R andrzej /home/andrzej/IBM

5. Po uruchomieniu WID'a w moim przypadku nie została wczytana żadna domyślna perspektywa, nie wiem dlaczego, ale wystarczy ręcznie przełączyć na jakąś z perspektyw i już możemy pracować.

Tutorial jak uruchomić projekt Seam (bazujący na JPA) w Websphere Application Server v 7

2010-04-14T10:27:00.001+02:00

Moim głównym zadaniem było, uruchomienie projektu Seam, korzystającego z zewnętrznej bazy danych na WPS'ie, biorąc pod uwagę fakt, że WPS jest nakładką na WAS'a, oraz to że na początku nie mogłem uruchomić profilu WPS'owskiego, napisałem (łącznie z tym) 3 tutrialne potrzebne do uruchominia Seam'a na WAS'ie. Jednakże tutoriale te są w równym stopniu poprawne w przypadku uruchomienia Seam na WPS'ie, jedyna różnica jest taka, że konsola administratora WPS posiada trochę więcej opcji niż ta WAS'owska.

Co potrzebujemy?
1. Seam w wersji 2.1.2.GA: link - jest to nowsza wersja Seam'a, w poprzednich tutorialach używałem wersji 2.0, jednakże różnice związane z tym tutorialem są tylko takie, że seam-gen zada o kilka pytań więcej, na które odpowiadamy domyślnymi odpowiedziami.
2. Projekt wygenerowany przez seam-gen, na podstawie bazy danych, patrz: link
3. Zapoznanie się oraz wykonanie wcześniejszego tutoriala dotyczącego brakujących bibliotek: link
4. Zapoznanie się oraz wykonanie wcześniejszego tutoriala dotyczącego utworzenia data source: link

Uruchomienie projektu Seam na WAS'ie:
1. Punktem wyjściowym jest projekt wygenerowany przez Seam-gen, najlepiej wcześniej sprawdzony na JBoss'ie. Projekt bazujący na JPA, czyli typu war.
2. Edytujemy plik resources/META-INF/persistence-dev.xml:
- zmieniamy wartość między tagami < jta-data-source> i wpisujemy tam nazwę JNDI data source, którego wcześniej utworzyliśmy w moim przypadku jdbc/MySql_cms

< jta-data-source>jdbc/MySql_cms< /jta-data-source>

- dodajemy / edytujemy właściwości hibernate, tak aby otwrzymać:

< properties>
         < property name="hibernate.dialect" value="org.hibernate.dialect.MySQLDialect"/>
         < property name="hibernate.hbm2ddl.auto" value="update"/>
         < property name="hibernate.show_sql" value="true"/>
         < property name="hibernate.format_sql" value="true"/>
         < !-- Only relevant if Seam is loading the persistence unit (Java SE bootstrap) -->
         < property name="hibernate.transaction.manager_lookup_class"            value="org.hibernate.transaction.WebSphereExtendedJTATransactionLookup"/>
< /properties>

- UWAGA!! W kodzie powyżej są spacje w tagach XML, należy je usunąć, jeśli chcemy wkleić do pliku.
3. Używając polecania "ant archive" w katalogu głównym projektu, kompilujemy projekt i tworzymy m.in. plik .war.
4. Uruchamiamy WAS'a /WPS'a i przechodzimy do konsoli administratora, wybieramy Application>App Types> Websphere E A, oraz wybieramy Install.

5. W następnym oknie wybieramy plik .war który utworzyliśmy (znajduje się on w katalogu dist naszego projektu). Klikamy next, w następnym oknie wybieramy Fast path i dajemy również next.
6. Kreator instalacji zostawiamy bez zmian, tylko w przedostatnim oknie dodajemy nazwę naszego projektu, klikany next, a następnie finish, na końcu zapisujemy zmiany na serwerze:

7. Wybieramy nasz projekt z listy zainstalowanych projektów, wybieramy "Manage modules", następnie klikamy na nazwę naszego projektu z zmieniamy ustawienia class loadera na: "Classes loaded with local class loader first (parent last)"

8. Podobnie jak w punkcie 7. postępujemy po wyborze "Class loading and update detection".

9. Dodajemy przygotowane wcześniej Shared libraries do naszego projektu. Wybieramy "Shared library references", następnie zaznaczamy nazwę naszej aplikacji i klikamy na "Reference shared libraries", dodajemy "Jboss_libs" do okna po prawej i dajemy OK.

10. Zapisujemy wszystkie zmiany na serwerze. Zaznaczamy nasz projekt na liście i klikamy na start.

11. Projekt powinien się poprawnie uruchomić i jest dostępny pod adresem:

http://localhost:9080/websphere_war_test/index.html

Wymienione wcześniej 2 tutoriale, czyli http://aludwikowski.blogspot.com/2010/04/tutorial-jak-dodac-shared-libraries-do.html, http://aludwikowski.blogspot.com/2010/04/tutorial-jak-dodac-baze-danych-mysql-do.html, razem z tym, tworzą tak na prawdę jeden tutorial, pokazujący jak od początku do końca uruchomić projekt wygenerowany przez seam-gen (używający JPA) na Websphere Application Server.

Eclipse problem z "jvm terminated exit code=-1"

2010-04-13T09:02:00.000+02:00

W końcu znalazłem rozwiązanie dręczącego mnie od jakiegoś czasu problemu. Pracuje nad pewnym projektem w Eclipse od pół roku i wszystko działało sprawnie aż pewnego dnia przy uruchomieniu Eclipsa dostaję komunikat:

jvm terminated exit code=-1

Rozwiązania podawane w internecie raz działały raz nie, przeinstalowałem nawet Jave, wszystko na nic, bo i tak po jakimś czasie dostawałem, ku mojej irytacji, ten komunikat. Okazało się, że wystarczyło zedytować plik eclipse.ini, i zmniejszyć ilość pamięci dla launchera z 256 na 128:

plugins/org.eclipse.equinox.launcher_1.0.200.v20090520.jar
--launcher.library
plugins/org.eclipse.equinox.launcher.win32.win32.x86_1.0.200.v20090519
-product
org.eclipse.epp.package.jee.product
--launcher.XXMaxPermSize
128M
-showsplash
org.eclipse.platform
--launcher.XXMaxPermSize
128m
-vmargs
-Dosgi.requiredJavaVersion=1.5
-Xms40m
-Xmx512m

Nie wiem w sumie z czego to wynika, ponieważ tak jak mówiłem, przez pół roku wszystko działało cacy. Tak czy inaczej mam nadzieje, że to rozwiązanie pomoże na dobre.

Tutorial jak dodać bazę danych Mysql do DataSource w Websphere Application Server v 7 ?

2010-04-12T12:37:00.006+02:00

Krótki tutorial jak dodać bazę danych MySql, do WAS'a.

Co potrzebujemy?
1. Sterownik JDBC do MySql'a: link.
2. Zainstalowany serwer MySql z utworzoną bazą danych, ten punkt pozostawiam czytelnikowi.

Dodajemy sterownik do "JDBC providers".
1. Uruchamiamy WAS'a, następnie przechodzimy do Resources>JDBC>JDBC providers i wybieramy New.

2. Uzupełniamy odpowiednio formularz. W "Implementation class name" powinniśmy wpisać:

com.mysql.jdbc.jdbc2.optional.MysqlConnectionPoolDataSource

3. W następnym oknie podajemy ścieżkę do sterownika JDBC, czyli w moim przypadku.

/home/andrzej/Desktop/tools/mysql-connector-java-5.1.12/mysql-connector-java-5.1.12-bin.jar

4. Kończymy pracę z kreatorem klikając Finish, oraz zapisujemy zamiany w konfiguracji serwera.

Dodajemy bazę danych do "Data Source".

1. Mając dodany sterownik JDBC, możemy przystąpić do dodania bazy danych. Przechodzimy do Resources>Data source i klikamy New.

2. Wypełniamy odpowiednio pola, w moim przypadku nazwa bazy danych to "cms", stąd takie końcówki, oczywiście możemy wypełnić te pola wedle uznania.

3. Wybieramy naszego dostawcę JDBC

4. W następnym oknie wartość dla "Data store helper class name" powinna być ustawiona na:

com.ibm.websphere.rsadapter.ConnectJDBCDataStoreHelper

5. Następne okno pozastawiamy bez zmian, kończymy pracę z kreatorem i zapisujemy zmiany na serwerze.
6. Klikamy na "MySql_cms" na liście "Data source", następnie z podmenu "Additional properties" po prawej stronie wybieramy "Custom properties". Musimy znaleźć i zedytować kilka zmiennych, tj.

databaseName = cms?autoReconnect=true
user = admin
password = admin
port = 3306
serverName = localhost

Wszystkie wartości powinny być typu: java.lang.String. oraz dostosowane do odpowiedniej konfiguracji bazy danych. Jeśli port jest defaultowy to chyba można pominąć tą wartość.

7. Zapisujemy zmiany na serwerze i testujemy połączenie:

Jest to kolejny tutorial będący przygotowaniem do uruchomienia aplikacji Seam na WAS'ie

Tutorial jak dodać "Shared Libraries" do Websphere Application Server v 7

2010-04-12T09:39:00.011+02:00

Szybki tutorial jak dodać "Shared Libraries" do WAS'a, dodawane biblioteki będą potrzebne do uruchamiania aplikacji Seam'owskich na WAS'ie, używając JBoss'a nie musimy martwić się o te biblioteki, natomiast w WAS'ie musimy je ręcznie dodać do serwera, lub do samej aplikacji. Tutorial jest oczywiście uniwersalny i możemy dodać inne biblioteki, jednak moim głównym celem jest przystosowanie WAS'a do aplikacji Seam'owskich.

Lista potrzebnych bibliotek, których wymaga projekt Seam używający JPA (!):

hibernate.jar
hibernate-annotations.jar
hibernate-commons-annotations.jar
hibernate-entitymanager.jar
hibernate-validator.jar
commons-collections.jar
jboss-common-core.jar
antlr.jar
cglib.jar
asm.jar
dom4j.jar
javassist.jar
concurrent.jar

1. Uruchamiamy WAS'a i przychodzimy do konsoli administratora.
2. Wybieramy Environment>Shared Libraries, oraz klikamy New

3. Wybieramy nazwę, oraz dodajemy ścieżki do poszczególnych .jar'ów, oddzielając je enterem. UWAGA nie możemy oddzielać bibliotek znakami ";" lub ":".

4. Zapisujemy zmiany w konfiguracji serwera.

5. Gotowe ! Oczywiście aby korzystać z tych bibliotek musimy je jeszcze dodać do wdrażanej aplikacji, ale o tym za jakiś czas.

Przygotowanie profilu na Websphere Process Server

2010-04-11T15:56:00.000+02:00

Wspomniane we wcześniejszym poście problemy, wynikały z zupełnie innych kwestii, niż w początąkowym założeniu, czyli problemamy z SQLem. Problem stanowił inny wyjątek, czyli:

[4/8/10 10:28:56:221 PDT] 00000000 ConnectionEve A J2CA0056I: The 
Connection Manager received a fatal connection error from the Resource 
Adapter for resource jdbc/WPSDB. The exception is: java.sql.SQLException: 
Meta-data for Container 
org.apache.derby.impl.store.raw.data.RAFContainer4@7f057f05 could not be 
accessed:java.sql.SQLException: Meta-data for Container 
org.apache.derby.impl.store.raw.data.RAFContainer4@7f057f05 could not be 
accessed:java.sql.SQLException: Java exception: 
'/home/andrzej/ibm/WebSphere/ProcServer/profiles/ProcSrv02/databases/WPRCSDB/seg0/c290.dat 
(Too many open files): 
java.io.FileNotFoundException'.:java.io.FileNotFoundException: 
/home/andrzej/ibm/WebSphere/ProcServer/profiles/ProcSrv02/databases/WPRCSDB/seg0/c290.dat 
(Too many open files)

Rozwiązaniem tego problemu jest zwiększenie limitu otwieranych plików używając konta roota (polecenie ulimit -n 90000 w pliku /root/.bashrc), oraz uruchomienie serwera również z poziomu root'a. Rozwiązanie można znaleźć na blogu kolegi Rafała: link.

Przygotowanie do deployowania aplikacji seam na WPS/WAS

2010-04-09T12:31:00.000+02:00

Przygotowania do uruchomienia przykładowych aplikacji Seam na Websphere Process Server, niestety nie odbyły się bez problemów. Po utworzeniu profilu (typu stand-alone) na WPS'ie serwer uruchamia się z błędami, takimi jak:

[4/8/10 10:28:56:378 PDT] 00000000 WSRdbManagedC W DSRA0180W: Exception detected during ManagedConnection.destroy(). The exception is:

com.ibm.ws.exception.WsException: DSRA0080E: An exception was received by the Data Store Adapter. See original exception message: No current connection.. with SQL

State : 08003 SQL Code : 40000
at org.apache.derby.impl.jdbc.SQLExceptionFactory40.getSQLException(Unknown Source)
at org.apache.derby.impl.jdbc.Util.newEmbedSQLException(Unknown Source)
at org.apache.derby.impl.jdbc.Util.newEmbedSQLException(Unknown Source)

Przypuszczam, że skutkiem tych błędów są kolejne błędy przy uruchomieniu konsoli administratora. Niestety po przeszukaniu ton materiałów wypstrykałem się pomysłów jak naprawić ten błąd. Dodam, że pojawią się one już na świeżutkiem WPS-ie, gdzie nic nie było zmieniane i konfigurowane.

Skoro WPS ma pod sobą WAS'a, postanowiłem używać profilu WAS'owskiego, na którym serwer uruchamia się bez najmniejszych problemów. Pierwszy próby deployowania aplikacji seam'owskich zakończyły się ni to sukcesem ni to porażką, ponieważ bazując na oficjalnej instrukji: link, udało mi się uruchomić aplikacje jpa, niestety przykład z jee5/booking nadal nie chce działać. Generalnie sama instrukcja mogła by być napisana w trochę bardziej obszerniejszy sposób, ponieważ wiele aspektów działania seam na was nadal pozostaje dla mnie czarną plamą, która zamierzam w miarę zmniejszać w następnym tygodniu.....

Instalacje IBM WPS na Red Hat - "silent mode"

2010-04-07T12:00:00.000+02:00

Drugą opcją instalacji WPS'a jest instalacja w tzn. "silent mode". Czyli cała instalacja odbywa się po cichu, bez żadnych kreatorów, itd. Wystarczy, że zmodyfikujemy odpowiednio dwa pliki.

1. DVD_root or extract_root/responsefiles/wbi/template_response.xml
i
2. DVD_root or extract_root/responsefiles/wbi/run_templates

Jeśli zależy nam na standardowej instalacji, to w moim przypadku zmieniłem wszystkie wystąpienia "/opt/" na "/home/andrzej/" w obu plikach oczywiście. Dodatkowo jeśli zależy nam na utworzeniu defaultowego profilu, to należy odkomentować i uzupełnić odpowiedni linie z pliku template_response.xml.

< installlocation="'/home/andrzej/ibm/WebSphere/ProcServer'" id="'IBM">
< data key="'eclipseLocation'" value="'/home/andrzej/ibm/WebSphere/ProcServer'/">
< data key="cic.selector.nl" value="en">
< data key="user.cic.imported,com.ibm.websphere.ND.70" value="WAS">
< data key="'user.bpm.admin.username'" value="'andrzej'/">
< data key="'user.bpm.admin.password'" value="'haslo'/">
< / profile >

Uruchomienie instalacji odbywa się poprzez uruchomienie pliku: run_templates. Więcej na ten temat można przeczytać w oficjalnej dokumentacji: link.

UWAGA!! Przygotowanie systemu powinno być identyczne jak to było opisane w poprzednim poście: link. Warto też uruchomić całą instalację, czyli plik run_templates, z poziomu root'a, żeby uniknąć problemów z przywilejami.

Instalacja IBM WebSphere Process Server 7 na Red Hat Enterprise Linux 5

2010-04-04T11:51:00.000+02:00

Kilka podpowiedzi jak zainstalować IBM WebSphere Process Server na Red Hat Enterprise Linux 5 dla takich linuxowych słabiaków jak ja.

0. Nie wiem czy było to konieczne, raczej nie, ale jako rozgrzewkę polecam zainstalowanie sobie Java JDK (wraz z JRE), oraz podpięcie pod przeglądarkę internetową, JDK prędzej czy później i tak będzie nam potrzebne. Aby podpiąć JRE pod FF polecam istrukcję na stornie: link. UWAGA! W moim przypadku, przy tworzeniu linku, zamiast katalogu ns7-gcc29, należało wybrać ns7. Jeśli nie posiadamy katalogu plugins w głównym katalogu FF, to należy go utworzyć ręcznie.

1. Przed przystąpieniem do instalacji WPS'a należy odpowiednio przygotować Red Hat'a. Postępujęmy wg. oficjalnej instrukcji: link. Uwagi do poszczególnym punktów:
1. wybieramy umask 002 - wybrałem instalacje na zwykłym koncie użytkownika.
Większość instrukcji jest niekonieczna jeśli pracujemy na "świeżym" linuxie.
UWAGA! W przypadku Red Hat'a musimy dodatkowo wyłączyć SELinux - jest to system ochronny systemu (nie wiem do końca jak działa więc nie będę się rozpisywał), który w pewnym momencie może zablokować nam instalację WPS'a.
Aby wyłączyć SELinux, należy zedytować plik "/etc/selinux/config"

# This file controls the state of SELinux on the system.
# SELINUX= can take one of these three values:
# enforcing - SELinux security policy is enforced.
# permissive - SELinux prints warnings instead of enforcing.
# disabled - No SELinux policy is loaded.
SELINUX=enforcing
# SELINUXTYPE= can take one of these two values:
# targeted - Only targeted network daemons are protected.

wystarczy zmienić SELINUX=enforcing na SELINUX=permissive i zrestartować system.

2. Z tak przygotowanym systemem instalacja przebiegła u mnie bez żadnych błędów i problemów. Bazowałem na oficjalnej instrukcji: link. Wybieramy opcje "Nonadministrative or nonroot installation." A dalej leci już z górki.

Seam + Eclipse tutorial.

2010-04-01T10:47:00.000+02:00

Postanowiłem napisać ostatni tutorial z cyklu "początki z seamem", aby dopełnić poprzednie 2, czyli seam - pierwsze kroki i seam-gen w akcji oraz aby mój kolega (który zaczął zajmować się seamem) w końcu dał mi święty spokój:P

Ideą tutoriala jest zintegrowanie aplikacji wygenerowanej przez seam-gen z IDE w tym przypadku z eclipsem.

Co potrzebujemy?
1. Projekt seam, jak to zrobić można przeczytać w wcześniejszym tutorialu seam-gen w akcji
2. Eclipse (najlepiej wersja EE): link

Jak podłączyć projekt seam pod Eclipsa?
Procedura jest dość prosta i nie wymaga wiele wysiłku.

1. Wybieramy File>import
2. Z zakładki General wybieramy Existing Projects into Workspace i dajemy Next
3. Natępnym krokiem jest wybranie katalogu w którym mamy projekt (Browse)
4. Klikamy Finish

I to by było na tyle, w końcu przechodzimy z poziomu konsoli do kontentego środowiska i rozwijamy nasz projekt wedle uznania.

UWAGI:
1. Podczas pracy nad projektem Eclipse używa pliku build.xml do tzn. hot-deploy'ingu, kiedy zapisujemy dany plik, np. widoku, Eclipse automatycznie wykonuje polecenie seam explode (czy też ant explode), od tej pory nie musimy wykonywać go z poziomu konsoli. UWAGA hot-deploy nie działa w przypadku części plików konfiguracyjnych i innych, dlatego od czasu do czasu potrzebny będzie restart serwera. Więcej na ten temat można poczytać w specyfikacji seam.
2. Warto dodać sobie serwer JBoss do IDE, żeby nie było potrzeby odpalania go z poziomu konsoli. W tym celu wykonujemy: File>new>other>server, wybieramy rodzaj serwera oraz wskazujemy jego katalog główny.
3. Dobrym pomysłem może być zainstalowanie wtyczki JBoss tools do Eclipsa, która pozwala na wizualizację wielu plików konfiguracyjnych, widoków, itd. Najprawdopodobniej pozwala również na używanie seam-gen z poziomu IDE, aczkolwiek nie zgłębiłem tej kwestii.

Seam-gen + DB2

2010-03-25T13:03:00.001+01:00

Udało mi się w końcu połączyć działanie seam-gen z DB2, co nie było takim prostym zadaniem jak myślałem. Ogólnie DB2, jak na komercyjne rozwiązanie, sprawia wiele problemów dla użytkownika, który ma pierwszy raz z nim styczność. Żeby wygenerować projekt używając seam-gen na podstawie bazy danych w DB2 (v. 9.7), musimy zmienić kilka rzeczy:

1. Potrzebujemy odpowiedni sterownik JDBC, który możeby znaleźć standardowo w: "C:\Program Files\IBM\SQLLIB\java\db2jcc.jar"
2. W pliku konfiguracyjnym seam-gen musimy nanieść kilka zmian:
2.1. hibernate.connection.driver_class=com.ibm.db2.jcc.DB2Driver
2.2. hibernate.default_schema=ANDRZEJ
//oczywiście powinien być to odpowiednia wartość dla danej bazy
2.3. użytkownika i hasło pozostawić puste, ponieważ nie są wymagane przy łączeniu się z localhost'a
2.4. hibernate.connection.url=jdbc\:db2\:NAZWA_BAZY //jeśli używamy kreatora, podajemy oczywiście: jdbc:db2:NAZWA_BAZY
2.5. driver.jar=c\:/java_libs/db2jcc.jar
3. Po uruchomieniu polecenia: seam generate, posypie się jeden błąd, który niema znaczenia i cała operacja powinna zakończyć się sukcesem
4. Co mnie najbardziej zdziwiło, to fakt, że tak wygenerowany projekt w moim przypadku nie chciał się deployować na serwerze z powodu błędu:

2010-03-25 11:45:27,781 ERROR [org.apache.catalina.core.ContainerBase.[jboss.web].[localhost].[/DB2Test3]] Exception sending context initialized event to listener instance of class org.jboss.seam.servlet.SeamListener
org.jboss.seam.InstantiationException: Could not instantiate Seam component: DB2Test3EntityManagerFactory

Powodowanego przez:

Caused by: org.hibernate.HibernateException: Wrong column type: CO_CD, expected: varchar(3)

Rozwiązaniem problemu była zmiana typu kolumn w bazie z CHARACTER na VARCHAR, przypuszczam, że wiąże się to z jakimiś niepasującymi dialektami, i bardzo możliwe, że istnieje lepsze rozwiązanie, aczkolwiek na chwilę obecną nie jest mi ono znane.

Seam-gen w akcji

2010-03-25T09:37:00.001+01:00

Od 2 tygodniu tonę w dokumentacji/artykułach dotyczących Seam'a, ciężko by było to wszystko przyswajać bez motywacji. Dla tych, którzy jeszcze nie przekonali się do tego, że warto poczytać trochę o tym Seam'ie, proponuje mały tutorial o seam-gen – coś co w moim wypadku przeważyło szalę: warto, czy nie warto czytać o Seam'ie.

Seam-gen ogólnie przywrócił moją wiarę w JaveEE, w której od zawsze widziałem ogromny potencjał, ale nie mogłem pojąć, dlaczego tworzenie w niej czegokolwiek jest tak trudne, a przede wszystkim czasochłonne? Ktoś kto używał np. cakePHP wie o czym mówię, ponieważ używając caka, możemy zrobić w pełni działającego CRUD'a w kilka minut. I tą lukę w Javie wypełnia Seam-gen – narzędzie do tworzenia CRUD'a na podstawie bazy danych. Koniec gadania, przejdźmy do rzeczy.

Co potrzebujemy:

1. Wszystko to co było potrzebne w poprzednim tutorialu (wybieramy 1 serwer który bardziej nam odpowiada w tym przypadku będę bazował na JBoss'ie)
2. Serwer bazy danych, proponuje zainstalować MySql, najlepiej z jakimś przyjemnym supportem, żebyśmy nie musieli go obsługiwać z poziomu konsoli. Instalacja wamp'a załatwi sprawę: link
3. Sterownik JDBC do MySql'a, link

Przygotowanie:

- Wszystko co to zostało napisane we wcześniejszym tutorialu.
- Przygotowanie MySql:
- należy utworzyć nową bazę danych, wraz z przykładowymi tabelami – pozostawiam to czytelnikowi.

Odpalenie Seam-gen:

1. Przechodzimy do katalogu głównego Seam'a i edytujemy plik: build.properties, gdzie umieszczamy ścieżkę do katalogu głównego JBoss'a w moim przypadku:

jboss.home=C:\\jboss-4.2.3.GA

2. Uruchamiany kreator konfiguracji seam-gen:

C:\Andrzej\seam\jboss-seam-2.0.2.SP1>seam setup

w tym momencie kreator konfiguracji zada nam serię pytań, których wynikiem będzie plik konfiguracyjny znajdujący się w seam-gen/build.properties. Generalnie możemy edytować go ręcznie lub używać kreatora.

3. W nawiasach kwardatowych znajdują się defaultowe (lub zapamiętane z wcześniejszego użycia) odpowiedzi – możemy je zatwierdzić naciskając po prostu ENTER.

Pyt: [input] Enter your Java project workspace (the directory that contains your Seam projects) [C:/Projects] [C:/Projects]
Odp: c:/eclipse/workspace
//Używam '/' zamiast '\\' - mniej pisania.

Pyt: [input] Enter your JBoss home directory [C:/Program Files/jboss-4.2.2.GA] [C:/Program Files/jboss-4.2.2.GA]
Odp: C:/jboss-4.2.3.GA
//ścieżka do katalogu głównego z JBoss

Pyt: [input] Enter the project name [myproject] [myproject]
Odp: NowyProjekt
//Wybieramy nazwe dla projektu:

Pyt: [input] Do you want to use ICEFaces instead of RichFaces [n](y, [n])
Odp: ENTER

Pyt: [input] Select a RichFaces skin [blueSky] ([blueSky], classic, ruby, wine, deepMarine, emeraldTown, sakura, DEFAULT)
Odp: ENTER

Pyt: [input] Is this project deployed as an EAR (with EJB components) or a WAR (with no EJB support) [ear] ([ear], war)
Odp: war
// wybieramy war, jeśli chcemy korzystać z JavaBeans, zamiast EJB, oraz jeśli chcemy później używać tzn. „hot deployment”

Pyt: [input] Enter the Java package name for your session beans [com.mydomain.NowyProjekt] [com.mydomain.NowyProjekt]
Odp: com.mydomain.NowyProject.action

Pyt: [input] Enter the Java package name for your entity beans [com.mydomain.NowyProject.action] [ com.mydomain.NowyProject.action]
Odp: com.mydomain.NowyProject.model

Pyt: [input] Enter the Java package name for your test cases [com.mydomain.NowyProject.action.test] [com.mydomain.NowyProject.action.test]
Odp: com.mydomain.NowyProject.test

Pyt: [input] What kind of database are you using? [hsql] ([hsql], mysql, oracle,postgres, mssql, db2, sybase, enterprisedb, h2)
Odp: mysql

Pyt: [input] Enter the Hibernate dialect for your database [org.hibernate.dialect.MySQLDialect] [org.hibernate.dialect.MySQLDialect]
Odp: ENTER

Pyt: [input] Enter the filesystem path to the JDBC driver jar [../lib/hsqldb.jar][../lib/hsqldb.jar]
Odp: C:/java_libs/mysql-connector-java-5.1.12-bin.jar

Pyt: [input] Enter JDBC driver class for your database [com.mysql.jdbc.Driver] [com.mysql.jdbc.Driver]
Odp: ENTER

Pyt: [input] Enter the JDBC URL for your database [jdbc:mysql:///test] [jdbc:mysql://test]
Odp: jdbc:mysql://localhost/cms
//url do bazki, w moim przypadku baza ma nazwę „cms”

Pyt: [input] Enter database username [sa] [są]
Odp: root

Pyt: [input] Enter database password [] []
Odp: ENTER //ponieważ nie mam ustawionego hasła

Pyt: [input] Enter the database catalog name (it is OK to leave this blank) [] []
Odp: ENTER

Pyt: [input] Are you working with tables that already exist in the database? [n] (y, [n])
Odp: y

Pyt: [input] Do you want to drop and recreate the database tables and data in import.sql each time you deploy? [n] (y, [n])
Odp: n

Kreator powinien zakończyć swoje działanie poprawnie:

BUILD SUCCESSFUL

Total time: 15 minutes 56 seconds

Możemy podejrzeć jak wygląda plik konfiguracji seam-gen: seam-gen/build.properties.

4. Kolejnym krokiem jest utworzenie bazowej struktury projektu, używając polecenia: seam create-project

C:\Andrzej\seam\jboss-seam-2.0.2.SP1>seam create-project

5. Wykonując polecenie: seam generate dokonujemy inżynierii odwrotnej i na podstawie bazy generowane są odpowiednie widoki oraz klasy.

C:\Andrzej\seam\jboss-seam-2.0.2.SP1>seam generate

6. Ostatnim poleceniem jest: seam explode, które pozwoli nam zdeployować projekt i być oczarowanym tym jak ładnie seam-gen wygenerował nam CRUD'a

C:\Andrzej\seam\jboss-seam-2.0.2.SP1>seam explode

7. Uruchamiamy JBoss'a i sprawdzamy jak wygląda nasz projekt w przeglądarce:

http://localhost:8080/NowyProjekt/

W następnej notce postaram się napisać jak podłączyć tak wygenerowany projekt pod Eclipsa lub NetBeansa

Seam - pierwsze kroki.

2010-03-20T11:41:00.000+01:00

Biorąc pod uwagę swoje własne lenistwo, oraz to, że po prostu lubię jak mi ktoś pewne rzeczy wytłumaczy łopatologicznie, postanowiłem, że napisze krótki tutorial jak uruchomić przykładowe aplikacje z seam'a (mimo wcześniejszego posta, w którym w sumie napisałem gdzie najlepiej szukać pomocy). Tutorial obejmuje 2 rodzaje serwerów Tomcat i JBoss, ale możemy wybrać jeden z nich. Dla wszystkim miłośników Tomcat'a (sam do nich należę) polecałbym jednak spróbowanie JBoss'a.

Co potrzebujemy?
1. Seam w wersji 2.0.2.SP1: link
2. Tomcat w wersji 6.x: link
3. lub JBoss w wersji 4.2.3: link
4. Ant w wersji 1.8: link

Przygotowanie:
należy ściągnąć wyżej wymienione oprogramowanie i rozpakować. Oczywiście zakładamy, że mamy zainstalowane JDK w wersji minimum 5. oraz ustawione są zmienne środowiskowe JRE_HOME i JAVA_HOME w zależności od tego gdzie zainstalowaliśmy Javę. Jak to zrobić można przeczytać m.in. tu. Aby sprawdzić czy zmienna jest prawidłowo ustawiona możemy ją wyświetlić używając komendy set:

C:\Documents and Settings\andrzej>set JRE_HOME
JRE_HOME=C:\Program Files\Java\jre6

Po ustawieniu zmiennej, bardzo często trzeba uruchomić ponownie konsolę, żeby było ją widać - nie mam pojęcia dlaczego.

Przygotowanie Ant'a:
po ściągnięciu Ant'a i rozpakowaniu musimy ustawić zmienną środowiskową ANT_HOME na katalog w którym mamy Ant'a (%ANT_HOME%\bin\ant.bat), w moim przypadku:

C:\Documents and Settings\andrzej>set ant
ANT_HOME=C:\apache-ant-1.8.0

Musimy również dodać do zmiennej PATH (oczywiście po średniku) "%ANT_HOME%\bin", czyli w moim przypadku: "C:\apache-ant-1.8.0\bin".

Przygotowanie Tomcat'a:
Tomcat sam w sobie nie wymaga wielu przygotowań, oprócz prawidłowej instalacji Javy, aczkolwiek jeśli chcemy przetestować przykłady korzystające z EJB, musimy zainstalować Embedded JBoss, bardzo dobrą instrukcję jak to zrobić, możemy znaleźć tutaj. Dla tych którzy mają u siebie Java EE 6, należy nie zapomnieć o dodaniu jednej linii na początku pliku catalina.bat:

set JAVA_OPTS=%JAVA_OPTS% -Dsun.lang.ClassLoader.allowArraySyntax=true

Przygotowanie JBoss'a:
none

Odpalanie przykładowych aplikacji Seam:
1. Przechodzimy do katalogu głównego seam (nie pomylić plików!, ponieważ pliki build są praktycznie w każdym pod katalogu) i edytujemy plik: build.properties dodając w nim wspomniane wcześniej) ścieżki do katalogów głównych JBoss'a i Tomcat'a, w moim przypadku:

jboss.home=C:\\jboss-4.2.3.GA
tomcat.home=C:\\apache-tomcat-6.0.24

2. Przechodzimy do folderu "examples" i wybieramy jeden z przykładów, standardowo niech to będzie: "registration", przychodzimy do folderu wybranego przykładu z poziomu linii komend wykonujemy:

2.A.1. W przypadku JBoss'a polecenie ant explode:

C:\Andrzej\seam\jboss-seam-2.0.2.SP1\examples\registration>ant explode

2.A.2. Następnie uruchamiany JBossa z linii komend:

C:\jboss-4.2.3.GA\bin>run.bat

2.A.3. Odpalamy przeglądarkę i uruchamiamy nasz przykład:

http://localhost:8080/seam-registration/

2.B.1. W przypadku Tomcat'a (jeśli wczęśniej uruchamialiśmy przykład na JBoss'ie to musimy zatrzymać serwer oraz w katalogu przykładu wykonać ant clean):

C:\Andrzej\seam\jboss-seam-2.0.2.SP1\examples\registration>ant tomcat.deploy

2.B.2. Uruchamiamy Tomcat'a:

C:\apache-tomcat-6.0.24\bin>startup.bat

2.B.3. Odpalamy przeglądarkę i uruchamiamy nasz przykład (link jest trochę inny niż w przypadku JBoss'a, należy pamiętać o przedrostku "jboss-"):

http://localhost:8080/jboss-seam-registration/

I to by było na tyle, aby odpalić inne przykłady postępujemy analogicznie, zmieniając odpowiednio nazwę przykładu, tam gdzie jest to potrzebne.
W następnym poście postaram się napisać coś o seam-gen - bardzo przydatne narzędzie.
Tymczasem pozdrawiam.

ESI - praktyki edukacje w IBM

2010-03-12T12:40:00.000+01:00

Od następnego tygodnia (tj. 12.03.2010) zaczynam już na poważnie praktyki w firmie IBM, uczestnicząc w tzw. programie ESI (Educational Students Intership).

Tematyka moich praktyk będzie głównie krążyła wokół aspektów związanych z technologią JavaEE a konkretnie z frameworkiem SEAM.

Moim mentorem podczas praktyk będzie Jacek Laskowski, a najnowsze informacje o postępach będzie można śledzić na twitterze oraz bliperze.

Jeśli chodzi o ten tydzień to głównie przygotowywałem swoją maszynę do pracy, co wymagało ściągnięcia całej masy instalek, bibliotek, tutoriali. Oczywiście nie byłbym sobą gdybym już czegoś nie zaczął robić, więc wstępnie zapoznałem się z frameworkiem SEAM, ustawiłem odpowiednio serwer toccat 6.0, aby mógł współpracować z SEAM. Ogólnie tomcat bez żadnych dodatkowych ustawień może współpracować z SEAM aczkolwiek jeśli chcemy odpalić przykłady korzystające z EJB, to musimy doinstalować do niego Embedded JBoss, instrukcje jak to wykonać możemy znaleźć tu:
http://community.jboss.org/wiki/EmbeddedAndTomcat

W swoich dotychczasowych testach wykorzystywałem SEAM’a w wersji: 2.0.2.SP1, na oficjalnej stronie SEAM’a jest już nowsza wersja aczkolwiek zauważyłem, że większość tutoriali w internecie jest przygotowanych pod tą wersje.
Przed przystąpieniem do odpalania przykładów z SEAM, radziłbym oprócz zapoznania się z oficjalną dokumentacją:
http://docs.jboss.com/seam/latest/reference/en-US/html/index.html
zapoznać się również z plikiem readme.txt – znajdującym się w folderze: seam/examples. Jest tam najlepiej wytłumaczone jak odpalać wszystkie przykłady dla tomcat’a i jboss’a używając ant’a. Jeszcze jeden mały tips z mojej strony dla użytkowników windowsa, plik build.properties (w katalogu seam), powinien być uzupełniony o ścieżki do obu serwerów np. w ten sposób:

jboss.home=C:\\Andrzej\\jboss\\jboss-4.2.3.GA
tomcat.home=C:\\apache-tomcat-6.0.24

“\\” - podwójny ukośnik zajął mi sporą część dnia w poszukiwaniu, co jest nie tak.